یادداشت

می‌گوید فیلم‌ساز است اما فیلم نمی‌سازد. می‌گوید زمانی که دیگر نتوانست دیگر فیلمی بسازد به مجسمه‌سازی روی آورد تا نقش‌هایی را که دوست داشت در فیلم‌هایش بازی کند، مجسمه‌شان را بسازد. همان صورتک‌های طنازی که از ذهن خلاق او سر بر می‌آورند تا هر کدام نقشی در جهان شخصی او به عهده گیرند.

آخرین مجسمه‌ای که او می‌سازد، چهره‌ی خود نصرت است. و این شاید واقعی‌ترین نقش ِ او باشد: خود ِ خودش! انگار قاعده همیشه همین بوده: هنرمند در آثارش تکرار می‌شود.

نصرت کریمی به عنوان فیلم‌سازِ مؤلف، در سینمای ایران استثنا بود. آثار او نو بودند و فیلم ایرانی می‌توانست این بخت را داشته باشد که روش متفاوت و بدیعی در روایت‌گری سینمایی از او بیاموزد و ادامه ‌اش دهد.

سینمای کریمی خصلت‌های مردمی داشت و طنز او از ریشه‌های جامعه‌ی سنتی ایران برمی‌آمد و می‌بالید. طنزی انتقادی با ویژگی‌های سینمای نئورئالیسم که جدی‌ترین و پیچیده‌ترین وضعیت‌های اجتماعی در معرض نقد آن قرار می‌گرفتند.

از بازيگری و چهره‌پردازی در تئاتر، نقش‌آفرینی در سينما و از كارگردانی آثار عروسكی و انيميشن تا صورتک‌سازی و پرورش کاکتوس، او همیشه یگانه بوده است: نصرت کریمی؛ بی کم‌و‌کاست. همین ویژگی‌ها در نگارش سیاه سبز سفید در نظر بود و قرار شد فیلمی باشد مانند خودِ او.

کریمی پس از انقلاب 1357 در ایران به دلیل فیلم‌های ساخته شده‌اش که مغایر با اعتقادات حاکمیت وقت بود دستگیر و مدتی حبس شد. این مستند در حالی ساخته شد که نصرت کریمی پس از 25 سال همچنان ممنوع التصویر بود.

سیاه سبز سفید ادای احترام است به یک استاد و بزرگداشت شخصیت اصیل او.